کتاب «مدرسه‌ رؤیایی» عنوان فرعي "توتوچان دختر کوچکی پشت پنجره" نوشته کورویاناگی با ترجمه سوسن فیروزی. این کتاب جذاب از خاطرات کودکی در‌باره‌ یک مدرسه‌ ایده‌آل در توکیو، در دوران جنگ جهانی دوم سخن می‌گوید که آموزش را با تفریح، آزادی و محبت درآمیخته بود. در این مدرسه‌ غیر‌معمول، به عنوان کلاس درس، به جای اتاق،‌ از واگن‌های کهنه‌ قطار استفاده شده بود. مؤسس و مدیر مدرسه، کوبایاشی باور جدی به آزادی بیان و عمل داشت. او به آموزگارانش توصیه می‌کرد «‌مانع بلندپروازی‌های کودکان نشوید» یا «‌رؤیاهای کودکان از رؤیاهای شما بزرگ‌تر است.» آزادی شخصی که به دانش‌آموزان این مدرسه داده شده بود، در دنیا،‌ با آموزش جاری آن زمان، بسیار متفاوت بود. اهمیت و موفقیت این روش، خواننده را ترغیب می‌کند که آموزش دوره‌ ابتدایی خود را دوباره مرور و ارزیابی کند.

کتاب: آموزش و تربیت در ژاپن و آمریکا
نویسنده: آزوما هیروشی؛ ترجمه: معصومه سادات حسینی

 نویسنده این کتاب معتقد است که آمریکا از راه فردیت و سرمایه‌گذاری بر روی افراد پیشرفت کرده، اما ژاپن بر روی کار گروهی تمرکز داشته است.
 این دو کشور دو راه جدا را رفته‌اند اما نهایتا به پیشرفت رسیده‌اند. ولی پیشرفت ژاپن به دلیل کمبود امکانات، مساحت، منابع و… قابل توجه‌تر از آمریکاست.

در این کتاب، نحوه تربیت مادران آمریکایی و ژاپنی و سیستم آموزشی این دو کشور با یکدیگر مقایسه شده است.
مادر آمریکایی در بالا می‌ایستد و به فرزند دستور می‌دهد. او مقام لیدر را دارد. اما مادر ژاپنی در نقشش محو است و به فرزند خود می‌گوید بیا این کار را انجام دهیم.

ویژگی‌های شاخص نظام آموزش ژاپن از دیدگاه مترجم:
تربیت شهروند خوب، هدف سیستم آموزشی ژاپن است.
معلم‌ها سه روز در سال به بازدید از خانه دانش‌آموزان می‌روند.
بچه‌ها در خانه تکلیفی ندارند.
 سرایدار در مدارس ژاپن معنا ندارد.
در مدارس مدام تکرار می‌کنند: «ما کشور فقیری هستیم» و باید بیشتر تلاش کنیم.

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *