به مناسبت ۱۲ آذر، روز جهانی توانیابان و معلولان

به مناسبت ۱۲ آذر، روز جهانی توانیابان و معلولان
پویش ایران من در آستانه این روز مروری مختصر بر آمار و اطلاعات موجود معلولان در جامعه داشته است.
بنا به تعریف سازمان بهزیستی کل کشور معلولیت عبارتست از محرومیت مستمر ناشی از نقص یا ناتوانی یک فرد مشخص که انجام وظیفه ای را که براساس شرایط سن، جنس و عوامل فرهنگی برای افراد غیر معلول عادی دانسته شده است محدود نموده و مانع می‌گردد. به عبارت دیگر معلول به کسی اطلاق می‌شود که بر اثر ضایعه جسمی- روانی ناشی از توارث، بیماری، جنگ و یا حادثه اختلال قابل توجهی به طور مستمر در سلامت و کارآیی عمومی بدن و یا در شئون اجتماعی و حرفه ای او به وجود آید چنان که این اختلال از استقلال وی در ابعاد اجتماعی و اقتصادی بکاهد.
حال با در دست داشتن این تعریف نگاهی به آخرین آمار موجود داشته‌ایم. مطابق سرشماری عمومی نفوس و مسکن سال ۱۳۹۰ انواع معلولیت‏ها بررسی شده و از مجموع جمعیت کشور یک میلیون و ۱۷ هزار و ۶۵۹ نفر دارای حداقل یکی از انواع معلولیت‎ها هستند. بنا به این آمار، سهم هر کدام از معلولیت‏ها در جامعه به میزان ۹٫۷۳ درصد نابینا، ۹٫۷۹ درصد ناشنوا،۱۳٫۴۵ درصد اختلال در گفتار و صدا،۲٫۵۲ درصد قطع دست،۱۲٫۵۷ درصد نقص دست،۴٫۶۵ درصد قطع پا،۲۵٫۸۶ درصد نقص پا،۱۳٫۵۵ درصد دارای نقص تنه و۳۲٫۸۲ درصد مبتلا به اختلال ذهنی بوده‏اند. با توجه به فراوانی اختلال ذهنی و نقص پا شاخص‌ها نشان می‌دهد که از هر سه فرد معلول یک نفر دارای اختلال ذهنی و از هر چهار نفر معلول یک نفر نقص پا دارد.
از سوی دیگر فراوانی معلولیت‌ها در بین مردان بیش از زنان بوده و در مجموع ۳۵ درصد از معلولان را زنان و ۶۵ درصد را نیز مردان تشکیل می‌دهند.
البته باید بیان کرد که از نظر برخی کارشناسان آماری اعداد و ارقام واقعی معلولیت بیشتر از نتایج جمع‌آوری شده است چرا که در روستاها و شهرهای کوچک، برخی خانوارها «معلولیت» را نوعی نقص برای کل خانواده دانسته و در نتیجه در پاسخ به پرسش‌های آمارگیر حاضر به اظهار معلولیت یکی از اعضای خانواده نبوده‌اند.
وجود معلولیت جسمی شاید در ظاهر از توانایی‌های این افراد بکاهد اما مسلما از قدرت ذهن و خواسته‌های معلولان چیزی کم نمی‌کند.
سوال اصلی آن است که سهم این عزیزان از امکانات آموزشی چه میزان است و این سهم چه نتیجه ای را در بر دارد؟
متاسفانه با توجه به کمبود امکانات آموزشی، فقر خانواده‌های معلولان، جهت‌گیری منفی و عدم پذیرش این افراد، فرد دارای معلولیت به امید دریافت اندک مستمری به پستوی خانه رانده می‌شود.
در حالی‌که یکی از راهکارهای اصلی برای فعالیت بیشتر معلولان، تحصیل دانشجویان و دانش‌آموزان معلول در کنار افراد سالم است.
با این روش به پذیرش بیشتر این گروه از افراد در جامعه کمک بیشتری شده و موجبات احترام و تحمل متقابل افراد را فراهم می‌آورد و سبب عادی جلوه‌دادن حضور معلولان در جامعه می‌شود.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *